پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۶۵

خاقانی را آنکه بود سلطان هنر

چون شمع بسی نشست بر کرسی زر

اکنون چو چراغ است به کشتن درخَور

بر نطع نشسته اشک ریزان در بر

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۶۷خاقانی را ذم کنی ای دِمنهٔ عصر
  2. رباعی شمارهٔ ۱۶۸خاقانی ازین مختصران دست بدار
  3. رباعی شمارهٔ ۱۶۹ای داده تو را دست سپهر و دل دهر
  4. رباعی شمارهٔ ۱۷۰دانی ز چه یک نام حق آمد غفار
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷۱دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهر
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷۲خاکی دل من به آتش آگنده مدار
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷۳گفتم به دل ار چو نی ببرندم سر
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷۴ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آور
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.