پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷۰

دانی ز چه یک نام حق آمد غفار

یعنی که به مجرمان عاصی رحم آر

گر جاهلی از جهل نکردی گنهی

پس عفو همیشه می‌نشستی بیکار

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۷۲خاکی دل من به آتش آگنده مدار
  2. رباعی شمارهٔ ۱۷۳گفتم به دل ار چو نی ببرندم سر
  3. رباعی شمارهٔ ۱۷۴ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آور
  4. رباعی شمارهٔ ۱۷۵ای نام تو در شهر به خوبی مشهور
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷۶هر کس که شود به مال دنیا فیروز
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷۷دود تو برون شود ز روزن یک روز
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷۸ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوز
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷۹ای نیش به دل زین فلک سفله نواز
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.