خاقانی
شمارهٔ ۶۶
شکر انعام پادشا گفتن
نتوان کان ورای غایت‌هاست
راه شکرش به پای هرکس نیست
که حدش زان سوی نهایت‌هاست
گرچه انعام او مرا شکر است
شکر او را ز من شکایت‌هاست
خاقانی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۶۸ - در طلب جایزهصاحبا نو به نو تحیت من
- شمارهٔ ۶۹ - در مدح نظام الملک قوام الدینکسرای عهد بین که در ایوان نو نشست
- شمارهٔ ۷۰ - در نکوهش مقلدانخاقانی آن کسان که طریق تو می‌روند
- شمارهٔ ۷۱ - در توصیف قصر صفوة الدین بانوی منوچهر شروان شاهحبذا قصر شمسهٔ ملکات
- شمارهٔ ۷۲خاقانیا قبول و رد از کردگار دان
- شمارهٔ ۷۳خاقانیا چو آب رخت رفت در سال
- شمارهٔ ۷۴ - در مدح پهلوان جهانسلام من که رساند به پهلوان جهان
- شمارهٔ ۷۵ - در صفت میر گشتاسب مطربنظیر سعد اکبر میرگشتاسب
درباره‌ی خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.