پرش به محتوای اصلی
افسر کرمانی افسر کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۴

ای آنکه به حسن غرّه بر خویشتنی

در خیل بتان نجسته بر خویش تنی

روزی برسد تو را که از موی زنخ

ماننده عنکبوت بر خویش تنی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶ز آن لحظه که با رخش نظر باختمی
  2. شمارهٔ ۷گویند که عشق را بکن درمانی
  3. شمارهٔ ۸ز آن جوهر گل شمیم رخ بیجاده
  4. شمارهٔ ۹بادام دو چشم نیم مستت از من
  5. شمارهٔ ۱۰ای بنده اگر افسر شاهی طلبی
  6. شمارهٔ ۱۱کس در سر کار عشق دلگیر نشد
  7. شمارهٔ ۱۲مجموعه دلبری است روی چو مهت
  8. شمارهٔ ۱۳جمشیدوشان گدای درگاه تو اند
همه‌ی رباعیات ←

افسر کرمانی درباره‌ی افسر کرمانی

میرزا مهدی‌قلی‌خان کرمانی ملقب به «افسر کرمانی» از شاعران و خوشنویسان ایرانی سدهٔ سیزدهم قمری بود. پدر او ابوالقاسم كرباسی كه از بازرگانان خراسان بود، در سفری به كرمان دختری از آن دیار را به همسری برگزید و افسر، یگانه فرزند آنان در آنجا زاده شد. افسر در زادگاه خود نشو و نما یافت و نزد بزرگان آنجا علوم دینی، حكمت، منطق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.