پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۷۱۷

دیدی که ز ناز بودم ای ماه زمین

گردان شده چون پیاله زان دست بدین

باز آی و کنون چون خم می بازم بین

خونین دل و سر گرفته و خانه نشین

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۱۹آن قامت همچو سرو آزاد به بین
  2. شمارهٔ ۷۲۰در دست شه آن ساغر غمکاه ببین
  3. شمارهٔ ۷۲۱گفتی ز برای می که کمتر خور ازین
  4. شمارهٔ ۷۲۲شاهی که فلک بلندی اندوزد از او
  5. شمارهٔ ۷۲۳آن شمع که آفت سرست افسر او
  6. شمارهٔ ۷۲۴خون گشت دلم ز زخم بی مرهم او
  7. شمارهٔ ۷۲۵هر صبح که خندید زخندیدن او
  8. شمارهٔ ۷۲۶مشکین سر زلف یا رو نازک تن او
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.