پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۷

گر بگشایم ز غصّه امشب لب را

بر چرخ بسوزم از نفس کوکب را

ای صبح بیا تو نیز جانی می کن

باشد که بهم روز کنیم این شب را

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹بی یار، کسی که یار نداشت ترا
  2. شمارهٔ ۱۰شادی خوانم بنام غمهای ترا
  3. شمارهٔ ۱۱چون دید صبا میان بستان گل را
  4. شمارهٔ ۱۲عید آمد و درد برقرارست مرا
  5. شمارهٔ ۱۳زابشخور وصل بهره اشکست مرا
  6. شمارهٔ ۱۴در تن غم تو بجای جانست مرا
  7. شمارهٔ ۱۵نه یاری ازین دلگسلی هست مرا
  8. شمارهٔ ۱۶زلف تو چنان بباد بر داد مرا
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.