پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۶۸۴

زلف که گرفت خون من در گردن

انداخت کمند عشق در هر گردن

نشگفت اگر شکست سر تا پایش

روزی صد ره چو می فتد بر گردن

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۸۶تا چند ازین غم فراوان خوردن؟
  2. شمارهٔ ۶۸۷ای کار دل از غمت روان پروردن
  3. شمارهٔ ۶۸۸در روزه چو نیست روی می نوشیدن
  4. شمارهٔ ۶۸۹مسکین دلم از درد نهانی دیدن
  5. شمارهٔ ۶۹۰در عرضگه سپاهت ای شاه ز من
  6. شمارهٔ ۶۹۱ای دل کاری که نیست در خورد مکن
  7. شمارهٔ ۶۹۲ای مهر بتاب و رحمتی بر من کم
  8. شمارهٔ ۶۹۳ای دل، بخیال یار خرسندی کن
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.