پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۹۲

خالیست سیاه بر رخ آن مه وش

افتاده خوش و مراهمی افتد خوش

چون مهر که از مشک نهی بر باده

یا قطرۀ آبی که چکد بر آتش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۹۴در عالم هجر آن بت شکر پاش
  2. شمارهٔ ۴۹۵خصم تو که هست تیغ گلگون ز قفاش
  3. شمارهٔ ۴۹۶گل را دیدم دمیده از کام آتش
  4. شمارهٔ ۴۹۷بلبل که پریر از دل شاداش
  5. شمارهٔ ۴۹۸نرگس که صبا بروی درمی جهدش
  6. شمارهٔ ۴۹۹چون رنگ بدزدید گل از رخسارش
  7. شمارهٔ ۵۰۰ای دیده، خیال روی چون گلنارش
  8. شمارهٔ ۵۰۱افتاد دلم در تک و پو مگذارش
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.