پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۷۱

ای دل که ترا گفت این دم میخور

کانگه که نباشی غم عالم میخور؟

نابودن خود بدیدۀ عقل ببین

آنگه اگرت کری کند غم میخور

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۷۳از دیدن من چشم تو شد زان سان سیر
  2. شمارهٔ ۴۷۴ای دوست بیکباره ره ناز مگیر
  3. شمارهٔ ۴۷۵گر لاله بشد، سیاه کامی کم گیر
  4. شمارهٔ ۴۷۶ایوان سرا بر فلک افراشته گیر
  5. شمارهٔ ۴۷۷کار همه دنیا بمرادت شده گیر
  6. شمارهٔ ۴۷۸در عشق تو گر زین سپس ای مایۀ ناز
  7. شمارهٔ ۴۷۹در مدح تو مر مرا پس از فکر دراز
  8. شمارهٔ ۴۸۰کردیم دگر شیوۀ رندی آغاز
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.