پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۱۷

چشمم جو بران روی نکو می آید

خونابه بجای آب ازو می اید

هر کجا که سیه گلیمی، آشفته سریست

در حلقۀ زلف تو فرو می اید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۱۹دی گفت صبا که گل بنزدیک رسید
  2. شمارهٔ ۴۲۰چشم ز میان تو نشان هیچ ندید
  3. شمارهٔ ۴۲۱می نتوانم اشک فراوان بارید
  4. شمارهٔ ۴۲۲گر تیغ سر انگشت تو صد را ببرید
  5. شمارهٔ ۴۲۳کو دیده که تا بر وطن خود گرید
  6. شمارهٔ ۴۲۴بیداری چشم و خواب بختم نگرید
  7. شمارهٔ ۴۲۵هنگام صبوحست حریفان خیزید
  8. شمارهٔ ۴۲۶چون زلف ترا کار ببالا برسید
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.