پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴

جایی که نشان بی نشانست آنجا

انگشت خیال بر دهانست آنجا

از غمزه خدنگ در کمانست آنجا

زنهار مرو که بیم جانست آنجا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶شمعم که زمن هست اثر غم پیدا
  2. شمارهٔ ۷گر بگشایم ز غصّه امشب لب را
  3. شمارهٔ ۸روز آمد و بردوختم از دم لب را
  4. شمارهٔ ۹بی یار، کسی که یار نداشت ترا
  5. شمارهٔ ۱۰شادی خوانم بنام غمهای ترا
  6. شمارهٔ ۱۱چون دید صبا میان بستان گل را
  7. شمارهٔ ۱۲عید آمد و درد برقرارست مرا
  8. شمارهٔ ۱۳زابشخور وصل بهره اشکست مرا
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.