پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۹

آزرده چو شد ز زخم نشتر دستت

از کردۀ غمزه برد کیفر دستت

گر چشمۀ خون گشت روان بر دستت

نشگفت چو باشد دلم اندر دستت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۱از بس که تنم ز آتش دل بگداخت
  2. شمارهٔ ۴۲آن دل که بر اتش غمت صد ره سوخت
  3. شمارهٔ ۴۳شاها چو به داد داد هر کس دادت
  4. شمارهٔ ۴۴خواهی که هنروران نکو دارندت
  5. شمارهٔ ۴۵دربند کسی باش که یاری کندت
  6. شمارهٔ ۴۶روزی گیرم میان تو چون کمرت
  7. شمارهٔ ۴۷گیرم بنقاب در کشی رخسارت
  8. شمارهٔ ۴۸از بس که کنم شام و سحر در کارت
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.