پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۴

می آمد و می رفت پیاله بر ما

تا خون بنماند در رگ و ساغر ما

چون چشم خروه بس که شد در سرما

چون تاج خروه لعل شد افسرما

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶در باغ بین زگونه گون برگ و نوا
  2. شمارهٔ ۲۷رشک آیدم ای دوست که با تو هر شب
  3. شمارهٔ ۲۸داری ز پی چشم بد ای درّ خوشاب
  4. شمارهٔ ۲۹ماییم نهاده سر بفرمان شراب
  5. شمارهٔ ۳۰چشم تو همی داشت دلم را بعذاب
  6. شمارهٔ ۳۱چون مردمک دیده ام ای در خوشاب
  7. شمارهٔ ۳۲گفتم که مرا وصل تو نفزاید آب
  8. شمارهٔ ۳۳وقتست که پر زچین شود طرّۀ آب
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.