پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

کرد این طمع خام تبه نام مرا

بیهوده بباد داد ایام مرا

قدری هیزم از تو طمع می دارم

تا پخته کند این طمع خام مرا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹آنها که فلک وفا نداد ایشان را
  2. شمارهٔ ۲۰تیغ تو که بنده می‌کند شاهان را
  3. شمارهٔ ۲۱ساقت که بآرزو پرستند او را
  4. شمارهٔ ۲۲دردیست اجل که نیست درمان او را
  5. شمارهٔ ۲۳هر کو بشناخت مستی و پستی را
  6. شمارهٔ ۲۴می آمد و می رفت پیاله بر ما
  7. شمارهٔ ۲۵گرچه خوش نیست حالت ناخوش ما
  8. شمارهٔ ۲۶در باغ بین زگونه گون برگ و نوا
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.