پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۵۴

بلبل نالان ز شاخ چون دلشده‌ای‌ست

گریان ز برش ابر چو محنت‌زده‌ای‌ست

گویند جهان خوش است ای مه چه خوشی؟

کز گریه و ناله همچو ماتمکده‌ای‌ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵۶آنکس که چو شمع آتش اندر جان داشت
  2. شمارهٔ ۱۵۷آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت
  3. شمارهٔ ۱۵۸فصّاد چو بر رگ تو نشتر بگماشت
  4. شمارهٔ ۱۵۹نقّاش که آن صورت زیبا بنگاشت
  5. شمارهٔ ۱۶۰غافل بودم که یار بر ما بگذشت
  6. شمارهٔ ۱۶۱از بحر کف تو چون برامد تیغت
  7. شمارهٔ ۱۶۲تیغ تو که مغز شهریاران بشکافت
  8. شمارهٔ ۱۶۳چون بلبل مست راه در بستان یافت
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.