پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

قطعات

شمارهٔ ۲۷۴ - وله ایضا

آه از این زندگیّ ناخوش من

وز دل و خاطر مشوّش من

سپر زخم حادثات شدست

دل پر تیر همچو ترکش من

در همه عصر خویش نشنیدست

بوی راحت دل بلاکش من

طمع خوشدلی ندارم از آنک

روز خوش کرده است شب خوش من

هم عفاالله مردم چشمم

کآبکی میزند بر آتش من

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۲۷۶ - وله ایضابجز از غصّه های مشکل من
  2. شمارهٔ ۲۷۷ - ایضا لهسرورا رسم تصوّف آن بود
  3. شمارهٔ ۲۷۸ - ایضا لهبرون رفتم از خانه دی نگهبان
  4. شمارهٔ ۲۷۹ - و له ایضاًای کف راد تو معمار جهان
  5. شمارهٔ ۲۸۰ - وله ایضاًای ز تو کار همه کس بر مراد
  6. شمارهٔ ۲۸۱ - و له ایضاًای به گه جود چو گل تازه رو
  7. شمارهٔ ۲۸۲ - وله ایضاای ز گردون بشرف برده سبق
  8. شمارهٔ ۲۸۳دو چیز من بدعا خواستم همی ز خدای
همه‌ی قطعات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.