پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۱

آه ازین زندگیّ ناخوش من

وز دل و خاطر مشوّش من

سپر زخم حادثات شدست

دل پر تیر همچو ترکش من

در همه عمر خویش نشنیدست

بوی راحت دل بلاکش من

طمع خوشدلی ندارم از آنک

روز خوش کرده است شب خوش من

هم عفاالله مردم چشمم

کآبکی می زند بر آتش من

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۳کجایی ای به دو لب آب زندگانی من؟
  2. شمارهٔ ۱۳۴ای رنگ عارض تو، آتش در آب بسته
  3. شمارهٔ ۱۳۵دلی دارم ز جان دل برگرفته
  4. شمارهٔ ۱۳۶ای غمزهٔ تیز تو جگرخواره
  5. شمارهٔ ۱۳۷بدان و آگه باش ای دل ستمکاره
  6. شمارهٔ ۱۳۸مرا دلیست هوس خانۀ غم آبادی
  7. شمارهٔ ۱۳۹ای باد صبا خبر چه داری؟
  8. شمارهٔ ۱۴۰رویی، چگونه رویی؟ رویی چو آفتابی
همه‌ی غزلیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.