پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

رباعیات

شمارهٔ ۱۵

بی کینه دلم به سینه از فضل خداست

آئینه خاطرم نه محتاج جلاست

از هر که غباری به دلم جای گرفت

چون گرد یتیمی گهر عین صفاست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷این سرو قد تو گلبن امید است
  2. شمارهٔ ۱۸هستی نخلی است مرتضایش ثمر است
  3. شمارهٔ ۱۹لاهور که دلبریش بسی عیار است
  4. شمارهٔ ۲۰نیرنگ ز بس زلف گرهگیر تر است
  5. شمارهٔ ۲۱بی نالهٔ زار کی دعا منظور است
  6. شمارهٔ ۲۲انسان که ز جسم طوطیی در قفس است
  7. شمارهٔ ۲۳داغت حتی ای شمع دلافروز خوش است
  8. شمارهٔ ۲۴انسان یا ابله است یا بی باکست
همه‌ی رباعیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.