پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

این سرو قد تو گلبن امید است

خال سیهت مردم چشم دید است

ابروی تو مصرع هلال عید است

رخسار تو حسن مطلع خورشید است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹لاهور که دلبریش بسی عیار است
  2. شمارهٔ ۲۰نیرنگ ز بس زلف گرهگیر تر است
  3. شمارهٔ ۲۱بی نالهٔ زار کی دعا منظور است
  4. شمارهٔ ۲۲انسان که ز جسم طوطیی در قفس است
  5. شمارهٔ ۲۳داغت حتی ای شمع دلافروز خوش است
  6. شمارهٔ ۲۴انسان یا ابله است یا بی باکست
  7. شمارهٔ ۲۵ای خواجه که بسیار خوری چون تو کم است
  8. شمارهٔ ۲۶نواب کزو رواج جود و کرم است
همه‌ی رباعیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.