پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱

کم دیدن این چشم سیاهم بگداخت

آزرم تو ترک کج کلاهم بگداخت

چون پرتو شمع بر زمین پهن شده است

از شرم رخ تو تا نگاهم بگداخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳خود را هر کس ز راستیها آراست
  2. شمارهٔ ۱۴شاهنشاها کف تو بحرین عطاست
  3. شمارهٔ ۱۵بی کینه دلم به سینه از فضل خداست
  4. شمارهٔ ۱۶دنیاداری با علم به مردن عجب است
  5. شمارهٔ ۱۷این سرو قد تو گلبن امید است
  6. شمارهٔ ۱۸هستی نخلی است مرتضایش ثمر است
  7. شمارهٔ ۱۹لاهور که دلبریش بسی عیار است
  8. شمارهٔ ۲۰نیرنگ ز بس زلف گرهگیر تر است
همه‌ی رباعیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.