پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۷۷۱

شکاریی که دلم گشته است نخجیرش

صدای شیر به گشو آید از نی تیرش

به صد زبان خموشی جواب ناله دهد

چو بوی غنچه نهان در لب است تقریرش

صفای غبغبش از ماه، گوی خوبی برد

مگر ز آب گهر کرده اند تخمیرش

بسوخت گرمی خونم چو آه تیرش را

ز سخت جانی من اره گشت شمشیرش

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۷۳ای دل هم آرمیده و هم می رمیده باشد
  2. شمارهٔ ۷۷۴زل بند چاشنی باشد حلاوت از لبش
  3. شمارهٔ ۷۷۵خوشا جوش بهار تبت و دامان کهسارش
  4. شمارهٔ ۷۷۶بتی که برده دلم زلف عنبر بویش
  5. شمارهٔ ۷۷۷از آن چون آب در گل‌ها بود آهسته رفتارش
  6. شمارهٔ ۷۷۸در بزم می چو آمده ای بی حجاب باش
  7. شمارهٔ ۷۷۹سبزه پامال شد از نرمی خویش
  8. شمارهٔ ۷۸۰بود لبریز صهبای لطافت ساغر رنگش
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.