پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعیات

شمارهٔ ۲۸

گفتی که دلم به وصل تو شاد و کش است

میلم همه سوی آن دل درد کش است

می دانم که این سخن ندارد اصلی

لیکن چه کنم گرچه دروغ است خوش است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۰ای وصل تو شایسته چو عمر جاوید
  2. شمارهٔ ۳۱آن سنبل پست پر ز تابش نگرید
  3. شمارهٔ ۳۲دانی سخنت شکسته چون می‌آید
  4. شمارهٔ ۳۳گفتم چو خطت برنگ موی تو شود
  5. شمارهٔ ۳۴خط تو گرش کسی بخط میخواند
  6. شمارهٔ ۳۵گفتم می خوشگوار پیش آور زود
  7. شمارهٔ ۳۶گفتم سخنی با تو و بد گفتم بد
  8. شمارهٔ ۳۷زلفی که بر او بند و گره باشد صد
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.