پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

رباعیات

شمارهٔ ۲۴

شیرین سخنم گرچه لطیف و نیکوست

هم می نرهد ز طعنه دشمن و دوست

گویند که باد است همه گفته او

باد است که هم قوت و هم لطف در اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶در عشق اگر به زور و زر کار نکوست
  2. شمارهٔ ۲۷آن یار جفا جوی وفادار شدست
  3. شمارهٔ ۲۸گفتی که دلم به وصل تو شاد و کش است
  4. شمارهٔ ۲۹صبر از دل ریش من همی بگریزد
  5. شمارهٔ ۳۰ای وصل تو شایسته چو عمر جاوید
  6. شمارهٔ ۳۱آن سنبل پست پر ز تابش نگرید
  7. شمارهٔ ۳۲دانی سخنت شکسته چون می‌آید
  8. شمارهٔ ۳۳گفتم چو خطت برنگ موی تو شود
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.