جلال عضد
شمارهٔ ۴۲
من با تو نیامدم که صحرا بینم
یا بر لب جویی به هوس بنشینم
مقصود من آنست که تو لاله و گل
می چینی و من درد تو بر می چینم
جلال عضد
ادامه‌ی رباعیّات
- شمارهٔ ۴۴پیوسته به داغ آن کمان ابرویم
- شمارهٔ ۴۵نرگس بشد و ابر بَرو شد گریان
- شمارهٔ ۴۶شد دیده به عشق رهنمون دل من
- شمارهٔ ۴۷شاها! خصمت چو تیره شد اختر او
- شمارهٔ ۴۸ای در نظرم جهان سیاه از غم تو
- شمارهٔ ۴۹ای باد! حدیث من نهانش می‌گو
- شمارهٔ ۵۰ای لعل تو چاشنی به شکر داده
- شمارهٔ ۵۱آن کرّه که بد سبق ز گردون برده
درباره‌ی جلال عضد
سید جلال الدین عضد یزدی معروف به جلال عضد و متخلص به «جلال» شاعر سدهٔ هشتم هجری و ستایندهٔ برخی امیران چوپانی و آل اینجو بوده است. وی فرزند سیدِ عَضُدِ یزدی از شاعران سدۀ هفت و هشت هجری، و از رجال دورۀ ابوسعید بهادر و وزیر امیر مبارزالدین و بزرگ سادات یزدی بود. تاریخ تولد و وفات جلال به درستی روشن نیست. از دیوان وی ب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.