جلال عضد
شمارهٔ ۵
آن کس که به ظلمت دو گیسو
خورشید منوّر از ره افکند
با ما سخنی بگفت و دل را
از ما بربود و در چَه افکند
دیدیم سر وفا ندارد
گرچه سر طرّه بر مه افکند
جلال عضد
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۷ - امیردر میان آر می که نام بتی‌ست
- شمارهٔ ۸ - کمالاز مرد بخیل نیست طرفه
- شمارهٔ ۹تشنه گشتم به راه کعبه شبی
- شمارهٔ ۱۰ای وزیر جهان به فرزندان
- شمارهٔ ۱۱مدح تو گفتم و چو بود دروغ
- شمارهٔ ۱۲پیشوای زمانه زین الدّین
- شمارهٔ ۱۳داری اشرف زنی که چون می بست
- شمارهٔ ۱۴چارچیز است که در سنگ اگر جمع شود
درباره‌ی جلال عضد
سید جلال الدین عضد یزدی معروف به جلال عضد و متخلص به «جلال» شاعر سدهٔ هشتم هجری و ستایندهٔ برخی امیران چوپانی و آل اینجو بوده است. وی فرزند سیدِ عَضُدِ یزدی از شاعران سدۀ هفت و هشت هجری، و از رجال دورۀ ابوسعید بهادر و وزیر امیر مبارزالدین و بزرگ سادات یزدی بود. تاریخ تولد و وفات جلال به درستی روشن نیست. از دیوان وی ب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.