جلال عضد
شمارهٔ ۱ - خوش
آفتابی که بنده سرگردان
نام او را چو ذرّه در طلب است
زلف بر رخ نهاد و من گفتم
سر خورشید در کنار شب است
جلال عضد
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۳بر معشوقم آمد رکن فصّاد
- شمارهٔ ۴خداوند! تویی ک اوراد مدحت
- شمارهٔ ۵آن کس که به ظلمت دو گیسو
- شمارهٔ ۶مولَنا مادر فرزندانت
- شمارهٔ ۷ - امیردر میان آر می که نام بتی‌ست
- شمارهٔ ۸ - کمالاز مرد بخیل نیست طرفه
- شمارهٔ ۹تشنه گشتم به راه کعبه شبی
- شمارهٔ ۱۰ای وزیر جهان به فرزندان
درباره‌ی جلال عضد
سید جلال الدین عضد یزدی معروف به جلال عضد و متخلص به «جلال» شاعر سدهٔ هشتم هجری و ستایندهٔ برخی امیران چوپانی و آل اینجو بوده است. وی فرزند سیدِ عَضُدِ یزدی از شاعران سدۀ هفت و هشت هجری، و از رجال دورۀ ابوسعید بهادر و وزیر امیر مبارزالدین و بزرگ سادات یزدی بود. تاریخ تولد و وفات جلال به درستی روشن نیست. از دیوان وی ب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.