جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۹
بربود دل از من صنمی سیمین خد
زان روی که حسن اوست بیرون از حد
رویش چو گلست در چمن، می‌دارش
در حفظ خود از بلای هم صحبت بَد
جهان ملک خاتون
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۸۱سرو قد تو هزار دستان دارد
- شمارهٔ ۸۲زلفت چو بنفشه پیچ و تابی دارد
- شمارهٔ ۸۳لعل لبت ای دوست زلالی دارد
- شمارهٔ ۸۴ابروی کجت شکل هلالی دارد
- شمارهٔ ۸۵دل با سر زلفین تو حالی دارد
- شمارهٔ ۸۶مرغ دل سرگشته هوایی دارد
- شمارهٔ ۸۷رخ را ز من خسته نهان می‌دارد
- شمارهٔ ۸۸در هجر خودم نعره زنان می‌دارد
درباره‌ی جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.