پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

قطعه‌ها

شمارهٔ ۲۳ - حق استاد

گفت استاد مبر درس از یاد

یاد باد آنچه به من گفت استاد

یاد باد آن که مرا یاد آموخت

آدمی نان خورَد از دولت یاد

هیچ یادم نرود این معنی

که مرا مادر من نادان زاد

پدرم نیز چو استادم دید

گشت از تربیت من آزاد

پس مرا منت از استاد بُوَد

که به تعلیم من اُستاد اِستاد

هر چه می دانست آموخت مرا

غیر یک اصل که ناگفته نهاد

قدر استاد نکو دانستن

حیف! اُستاد به من یاد نداد

گر بمردست، روانش پر نور!

ور بُوَد زنده خدا یارش باد!

ادامه‌ی قطعه‌ها

  1. شمارهٔ ۲۵ - ماکیان و شیردر بُن یک بیشه ماکیانی هر روز
  2. شمارهٔ ۲۶ - بقای انسبقصّه شنیدم که بوالعَلا به همه عمر
  3. شمارهٔ ۲۷ - دوزخبه قدر فهم تو کردند وصف دوزخ را
  4. شمارهٔ ۲۸اسم گل پیش لبش بردن خطا باشد لب او
  5. شمارهٔ ۲۹ - جواب به حامی عارفمیم سپاسی کجاست تا که نگوید
  6. شمارهٔ ۳۰ - جنده بازیهر کس که نمود جنده بازی
  7. شمارهٔ ۳۱ - درباره خلع احمد شاه و جانشینی پهلویخوب دانَد حسابِ خویش جهان
  8. شمارهٔ ۳۲ - وفات محمد علی شاه (۱۳۴۳ هق)مخور غصّۀ بیش و کم در جهان
همه‌ی قطعه‌ها ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.