هلالی جغتایی
رباعی شمارهٔ ۲
یاران کهن، که بنده بودم همه را
در بند جفای خود شنودم همه را
زنهار! از کس وفا مجویید که من
دیدم همه را و آزمودم همه را
هلالی جغتایی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۴شد ماه من آن شمع شب‌افروز امشب
- رباعی شمارهٔ ۵گر دل برود من نروم از نظرت
- رباعی شمارهٔ ۶ای سیم‌ذقن، این چه دهان و چه لبست؟
- رباعی شمارهٔ ۷از بس که مرا دولت بیدار کم‌ست
- رباعی شمارهٔ ۸در عالم بی‌وفا کسی خرم نیست
- رباعی شمارهٔ ۹غم دارم و غم‌گسار می‌باید و نیست
- رباعی شمارهٔ ۱۰امروز مرا غیر پریشانی نیست
- رباعی شمارهٔ ۱۱روز و شب من به گفتگوی تو گذشت
درباره‌ی هلالی جغتایی
بدرالدین هلالی استرآبادی از بزرگترین شاعران اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم بوده است که اصالتاً از ترکان جغتایی است. او در هرات متولد شده است و از ملازمان امیر علیشیر نوایی بوده است. شهرت او در غزل است و مثنویهای شاه و درویش (شاه و گدا)، صفات‌العاشقین و لیلی و مجنون او نیز معروف است. امیر عبیدالله خان ازبک او را به جهت ک...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.