پرش به محتوای اصلی
هلالی جغتایی هلالی جغتایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷

از بس که مرا دولت بیدار کم‌ست

گفتن نتوان که تا چه مقدار کم‌ست

رنجی‌ست فراقت که کمش بسیارست

عیشی‌ست وصال تو، که بسیار کم‌ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۹غم دارم و غم‌گسار می‌باید و نیست
  2. رباعی شمارهٔ ۱۰امروز مرا غیر پریشانی نیست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱روز و شب من به گفتگوی تو گذشت
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲آنی که تمام از نمکت ریخته‌اند
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳چون صورت زیبای تو انگیخته‌اند
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴هر کس که می عشق به جامش کردند
  7. رباعی شمارهٔ ۱۵تا کی دلت از چرخ حزین خواهد بود؟
  8. رباعی شمارهٔ ۱۶دیدم که یکی دو دسته از سنبل تر
همه‌ی رباعیات ←

هلالی جغتایی درباره‌ی هلالی جغتایی

بدرالدین هلالی استرآبادی از بزرگترین شاعران اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم بوده است که اصالتاً از ترکان جغتایی است. او در هرات متولد شده است و از ملازمان امیر علیشیر نوایی بوده است. شهرت او در غزل است و مثنویهای شاه و درویش (شاه و گدا)، صفات‌العاشقین و لیلی و مجنون او نیز معروف است. امیر عبیدالله خان ازبک او را به جهت ک...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.