پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۰

جان در سر زلف تابناکی کردم

دل را صدف گوهر پاکی کردم

از همّت فقر خانه پرداز، حزین

در کاسهٔ دهر، مشت خاکی کردم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۲صوفی برخیز های و هوبی بزنیم
  2. شمارهٔ ۲۰۳از ظلمت هستی خود آزاده منم
  3. شمارهٔ ۲۰۴چون شمع بود داغ جنون تاج سرم
  4. شمارهٔ ۲۰۵ای هوش به می داده، فدای تو شوم
  5. شمارهٔ ۲۰۶چل سال کتاب جسم و جان را خواندیم
  6. شمارهٔ ۲۰۷زهرم به قدح دهی که می نوش مکن
  7. شمارهٔ ۲۰۸از گنج، به مار صلح نتوان کردن
  8. شمارهٔ ۲۰۹مقدور نشد ز دامن افشانی من
همه‌ی رباعیات ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.