پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

در رزمت و بزمت ای شه عدل پرست

شش چیز ز شش چیز بنازد پیوست

تیغ از کف و رایت از صف و تیر از شست

تاج از سرو تخت از قدم و جام از دست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹امشب مه من که آفتابی دگر است
  2. شمارهٔ ۲۰آن دل که هزار کامکاری کرده است
  3. شمارهٔ ۲۱ای دوست مرا غمت چو موئی کرده است
  4. شمارهٔ ۲۲از رنگ رخ تو لاله پرتاب شده است
  5. شمارهٔ ۲۳مقصود ز آفرینش ما جان است
  6. شمارهٔ ۲۴غم آتش و دل هیمه غمناکان است
  7. شمارهٔ ۲۵مشکین خط دوست را ز سنبل ننگ است
  8. شمارهٔ ۲۶در ده پسرا می که چمن را تاب است
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.