پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۶۵

بر چهره من به نام خود زر داری

بر دیده که تخت تست افسر داری

برسرو روان ز ماه چنبر داری

بادات ز ملک حسن برخورداری

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶۷زلفی ز برای عقل سوزی داری
  2. شمارهٔ ۱۶۸دردا که من از زمانه خوردم تیری
  3. شمارهٔ ۱۶۹از زخم خود و درد من ای رشک پری
  4. شمارهٔ ۱۷۰گفتم ببر من از تو ای مینائی
  5. شمارهٔ ۱۷۱گفتم که چوشب روی بکس ننمائی
  6. شمارهٔ ۱۷۲ای سایه ایزدی چو خورشید بزی
  7. شمارهٔ ۱۷۳تا چند زجان مستمند اندیشی
  8. شمارهٔ ۱۷۴خواهم که همه کار برایت کنمی
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.