پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۸

ای طایفه را چو خویشتن دانستم

خون را می و ژاژ را سخن دانستم

چون تجربه چشم خردم باز گشاد

جمله نه چنان بود که من دانستم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۰تا از تف سینه قبله زردشتیم
  2. شمارهٔ ۱۲۱در خدمت کس گر نکنم پشت به خم
  3. شمارهٔ ۱۲۲من روی بدان زلف چو شست آوردم
  4. شمارهٔ ۱۲۳آن شد که ترا به جان بها می کردم
  5. شمارهٔ ۱۲۴آرامگه دل خم مویت دیدم
  6. شمارهٔ ۱۲۵در عشق تو چون خیره سران می خندم
  7. شمارهٔ ۱۲۶مندیش که بی گل تو در گلزارم
  8. شمارهٔ ۱۲۷نی یاد کند یار ز رنج سفرم
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.