پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۸۷

گرچه همه تن به ذکر شکرت گویاست

عذرت به چنین زبان نمی‌آید راست

شکر کرمت به لفظ جان باید گفت

عذر قدمت ز دیدگان باید خواست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۹عمری که ازو تا به فنا یک وجب است
  2. شمارهٔ ۹۰ای باغ اگر تو خرمی رخت کجاست
  3. شمارهٔ ۹۱آن یار که راحت روان است کجاست
  4. شمارهٔ ۹۲ای دوست ز دست من چه برخواهد خاست
  5. شمارهٔ ۹۳از مایده غمت تنم آباد است
  6. شمارهٔ ۹۴جانا دل من که گنج اسرار خداست
  7. شمارهٔ ۹۵اشکم نه غم زمانه خونین کرده است
  8. شمارهٔ ۹۶وصلت که غم جراحت جاوید است
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.