پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۹۴

جانا دل من که گنج اسرار خداست

مازار که آزردنش آزار خداست

در رد و قبول من که نیکم یابد

زنهار مکن حکم که آن کار خداست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۶وصلت که غم جراحت جاوید است
  2. شمارهٔ ۹۷یاری دارم که عبرت ماه و خور است
  3. شمارهٔ ۹۸تا چشم من از نور رخت بیخبر است
  4. شمارهٔ ۹۹در باغ شدی و گل به دست تو در است
  5. شمارهٔ ۱۰۰ماهم چو به دیدن مه نو برخاست
  6. شمارهٔ ۱۰۱کارم همه جانسپاری و ترک سر است
  7. شمارهٔ ۱۰۲از بس که ز دیو و دد مرا آزار است
  8. شمارهٔ ۱۰۳از اشک، رخم نمونهٔ گلزار است
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.