پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۰

ماهم چو به دیدن مه نو برخاست

وز حقه در رسته پروین آراست

با آن گل رخسار چو بر مه خندید

پشت کژ ماه نو ز رویش شد راست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۲از بس که ز دیو و دد مرا آزار است
  2. شمارهٔ ۱۰۳از اشک، رخم نمونهٔ گلزار است
  3. شمارهٔ ۱۰۴از بس که وجود پیش چشمم خوار است
  4. شمارهٔ ۱۰۵بی روی توام ز لاله زار آزار است
  5. شمارهٔ ۱۰۶بی دیدنت از دیده مرا آزار است
  6. شمارهٔ ۱۰۷از فرقت تو در تنم از جان بار است
  7. شمارهٔ ۱۰۸آن تازه صنوبرش که خوشرفتار است
  8. شمارهٔ ۱۰۹چشمت ز زمانه فتنه انگیزتر است
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.