پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۹۱

آن یار که راحت روان است کجاست

شد دور ز چشم من نهان است کجاست

جایی نبرم گمان که پرسم خبرش

حوراست، ملک، پریست جان است کجاست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۳از مایده غمت تنم آباد است
  2. شمارهٔ ۹۴جانا دل من که گنج اسرار خداست
  3. شمارهٔ ۹۵اشکم نه غم زمانه خونین کرده است
  4. شمارهٔ ۹۶وصلت که غم جراحت جاوید است
  5. شمارهٔ ۹۷یاری دارم که عبرت ماه و خور است
  6. شمارهٔ ۹۸تا چشم من از نور رخت بیخبر است
  7. شمارهٔ ۹۹در باغ شدی و گل به دست تو در است
  8. شمارهٔ ۱۰۰ماهم چو به دیدن مه نو برخاست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.