پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۴۹۹

شمعی که ازوست عیش مِیْ خواران خوش

وز سوز وی است وقت بیداران خوش

گریان گریان تا به سحرگه می‌گفت

بگذشت مرا روز شب یاران خوش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۰۱ای چون لب شیرین تو دشنام تو خوش
  2. شمارهٔ ۵۰۲سیلاب ز جوی دیده راندم شب دوش
  3. شمارهٔ ۵۰۳خوش باش به هر حال و مشو بیش اندیش
  4. شمارهٔ ۵۰۴ای روی تو آراسته بی آرایش
  5. شمارهٔ ۵۰۵ای جور تو از صبر من غمگین بیش
  6. شمارهٔ ۵۰۶اکنون که تهی‌ست منزل من ز نشاط
  7. شمارهٔ ۵۰۷از آتش دل شدم شب افروز چو شمع
  8. شمارهٔ ۵۰۸جانا رخ من زرد شدا ز گرد فراق
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.