پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۴۹

افکند دلم به کوی دلداری رخت

و آورد به رویم ز غمش کاری سخت

زین بار ازین یار مرا بختی نیست

ای کاش مرا یار بدی یاری بخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۱گر کسری و دارا شوی از دولت و بخت
  2. شمارهٔ ۵۲گر مه ز درت کلاف زرین اندوخت
  3. شمارهٔ ۵۳دوش ازتف آه من شباهنگ بسوخت
  4. شمارهٔ ۵۴تا دست قضا بر سر من آتش بیخت
  5. شمارهٔ ۵۵از غیرت شیرین قد چون نیشکرت
  6. شمارهٔ ۵۶خواهم که به دیده و سر آیم به درت
  7. شمارهٔ ۵۷تا ظن نبری که من نُفورم ز برت
  8. شمارهٔ ۵۸چون یاد کنم با دل ریش از سفرت
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.