پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۴۰۴

ای دل هوست به گفتگو ننشیند

وین لابه گری در دل او ننشیند

وی دیده مریز اشک که این آتش عشق

هرگز به چنین آب فروننشیند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۰۶تا چرخ زمین را مدد از خور ندهد
  2. شمارهٔ ۴۰۷گفتم به یکی کله که خاکش فرسود
  3. شمارهٔ ۴۰۸ظلم است کز اوست عقل و دین ناخشنود
  4. شمارهٔ ۴۰۹تا هجر تو داغ دل ریشم فرمود
  5. شمارهٔ ۴۱۰آن دل که به دوری تو خرسند بود
  6. شمارهٔ ۴۱۱روزی که ز عشق من ملالت نبود
  7. شمارهٔ ۴۱۲می جز ز کف تو نوش لب خوش نبود
  8. شمارهٔ ۴۱۳ایزد چو به قهر دوزخت تافته بود
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.