پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۴۱۰

آن دل که به دوری تو خرسند بود

بنگر که بر او بار بلا چند بود

نومیدی و کینه و بریدن سخت است

زآنجا که امید مهر و پیوند بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۱۲می جز ز کف تو نوش لب خوش نبود
  2. شمارهٔ ۴۱۳ایزد چو به قهر دوزخت تافته بود
  3. شمارهٔ ۴۱۴شاها فلک از در فسوس تو بود
  4. شمارهٔ ۴۱۵تا جان دارم غمت ز جانم نرود
  5. شمارهٔ ۴۱۶درد تو ز دل به داغ هجران نرود
  6. شمارهٔ ۴۱۷ای نفس اگر خاک تو بر باد شود
  7. شمارهٔ ۴۱۸در چشم سپهر سرمه شرم شود
  8. شمارهٔ ۴۱۹ماهی که به مهرش دل خور گرم شود
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.