پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۴۰۸

ظلم است کز اوست عقل و دین ناخشنود

گر کوه کند ظلم نگون گردد زود

از خرمن ماه بردماند آتش

وز چهره خورشید برانگیزد دود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۱۰آن دل که به دوری تو خرسند بود
  2. شمارهٔ ۴۱۱روزی که ز عشق من ملالت نبود
  3. شمارهٔ ۴۱۲می جز ز کف تو نوش لب خوش نبود
  4. شمارهٔ ۴۱۳ایزد چو به قهر دوزخت تافته بود
  5. شمارهٔ ۴۱۴شاها فلک از در فسوس تو بود
  6. شمارهٔ ۴۱۵تا جان دارم غمت ز جانم نرود
  7. شمارهٔ ۴۱۶درد تو ز دل به داغ هجران نرود
  8. شمارهٔ ۴۱۷ای نفس اگر خاک تو بر باد شود
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.