پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۲۳۷

دردا که دل عاقلم از دست برفت

وز عمر همه حاصلم از دست برفت

دریاب که پای صبرم از جای بشد

باز آی که کار دلم از دست برفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۹چون سوز توام در این دل ریش گرفت
  2. شمارهٔ ۲۴۰عهدت حق صحبت و نشستم نگرفت
  3. شمارهٔ ۲۴۱از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت
  4. شمارهٔ ۲۴۲دی بر سر ره چو دلستانم می‌رفت
  5. شمارهٔ ۲۴۳دی شاه بتان با رخ رنگین می‌رفت
  6. شمارهٔ ۲۴۴چشمت کم ما گرفت بیگانه صفت
  7. شمارهٔ ۲۴۵با تو سخنی که بی زبان جانم گفت
  8. شمارهٔ ۲۴۶رفتم به سفر چو بود دوری کامت
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.