پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۹

از روزن خیمه گفت ماهم به نهفت

چون ماه فرو رود منت گردم جفت

مه رفت و مهم نامد و چشم هیچ نخفت

نا آمد اختر مرا دگر چه‌توان گفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۱ای خاک ز درد دل نمی‌یارم گفت
  2. شمارهٔ ۲۳۲با دل سخن خویش بگفتم به نهفت
  3. شمارهٔ ۲۳۳عمری دلم اندر پی وصل تو شتافت
  4. شمارهٔ ۲۳۴سرویست قدش ولیک روی از من تافت
  5. شمارهٔ ۲۳۵دل در پی کام یک دم آرام نیافت
  6. شمارهٔ ۲۳۶جان گر ز غمت با دل پُر تاب برفت
  7. شمارهٔ ۲۳۷دردا که دل عاقلم از دست برفت
  8. شمارهٔ ۲۳۸دل با تو بسی به جان بکوشید و برفت
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.