پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۳

در عشق به از رندی و خودکامی نیست

مستوری و عاشقی بجز خامی نیست

گرم است به نام زشت هنگامه عشق

افسرده‌تر از عشق و نکونامی نیست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۵نه اهل بهشتی تو بدین سیرت زشت
  2. شمارهٔ ۲۱۶دی بگذشتم چو بیهشان بر در و دشت
  3. شمارهٔ ۲۱۷گرکسری و قارون شوی ای باد به مشت
  4. شمارهٔ ۲۱۸در کوی تو آب چشمم از سر بگذشت
  5. شمارهٔ ۲۱۹در نامه تو قلم چو گردن بفراشت
  6. شمارهٔ ۲۲۰دلبر به گه وداع چون رو برداشت
  7. شمارهٔ ۲۲۱تقدیر و قضا ترا چو آزرم نداشت
  8. شمارهٔ ۲۲۲وصلت بگذشت و دیده با نم بگذاشت
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.