پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۶۷

زان غم که به رویم آمد از کرده دوست

دشمن ز نشاط می‌نگنجد در پوست

تا دشمن و دوست لاجرم می‌گویند

این زشتی‌ها ز آنچنان روی نکوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶۹در دیده و دل نقش تو از بس که نکوست
  2. شمارهٔ ۱۷۰عشقش که چو جان است نهان در رگ و پوست
  3. شمارهٔ ۱۷۱ای دل سر همتم که چون چرخ فروست
  4. شمارهٔ ۱۷۲قصاب که در گردن جان چنبر اوست
  5. شمارهٔ ۱۷۳ایزد که جهان ساخته قدرت اوست
  6. شمارهٔ ۱۷۴طاووس توام جلوه‌گر حسن تو دوست
  7. شمارهٔ ۱۷۵من بودم و شمع و ساغر یک من و دوست
  8. شمارهٔ ۱۷۶چشمم به جنازه تو چون درنگریست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.