پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۶۵

چشمم که سرشک را روایی داده‌ست

از مهر تو با دل آشنایی داده‌ست

دل کشته تست وان نهان چون دارم

کم دیده به خون دل گوایی داده‌ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶۷زان غم که به رویم آمد از کرده دوست
  2. شمارهٔ ۱۶۸در کار جهان نگر گرت تکیه بر اوست
  3. شمارهٔ ۱۶۹در دیده و دل نقش تو از بس که نکوست
  4. شمارهٔ ۱۷۰عشقش که چو جان است نهان در رگ و پوست
  5. شمارهٔ ۱۷۱ای دل سر همتم که چون چرخ فروست
  6. شمارهٔ ۱۷۲قصاب که در گردن جان چنبر اوست
  7. شمارهٔ ۱۷۳ایزد که جهان ساخته قدرت اوست
  8. شمارهٔ ۱۷۴طاووس توام جلوه‌گر حسن تو دوست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.