پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۶۳

ای سرو سهی تازه نهالت چونست

نازک تن چون آب زلالت چونست

در حجله نشسته دیدمت خندان لب

در خاک نهفته زلف و خالت چونست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶۵چشمم که سرشک را روایی داده‌ست
  2. شمارهٔ ۱۶۶چون نیست ترا مهر و وفا در رگ و پوست
  3. شمارهٔ ۱۶۷زان غم که به رویم آمد از کرده دوست
  4. شمارهٔ ۱۶۸در کار جهان نگر گرت تکیه بر اوست
  5. شمارهٔ ۱۶۹در دیده و دل نقش تو از بس که نکوست
  6. شمارهٔ ۱۷۰عشقش که چو جان است نهان در رگ و پوست
  7. شمارهٔ ۱۷۱ای دل سر همتم که چون چرخ فروست
  8. شمارهٔ ۱۷۲قصاب که در گردن جان چنبر اوست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.