پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۱

آن شد که به زر عوام جویند ترا

خاصان دل و جان و دیده گویند ترا

اکنون که به جوی خوبی‌ات آب نماند

گر نان گردی سگان نبویند ترا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳آن روز که من بدیدم ای شاه ترا
  2. شمارهٔ ۱۴خرم به تو داشتم دل بی غم را
  3. شمارهٔ ۱۵چون عود بنالیدم و بنواخت مرا
  4. شمارهٔ ۱۶در کوی تو کآستانش تخت است مرا
  5. شمارهٔ ۱۷با عشق تو چون خوش سر و کار است مرا
  6. شمارهٔ ۱۸تا نعل در آتش تو داغ است مرا
  7. شمارهٔ ۱۹ماه امل ارچه زیر میغ است مرا
  8. شمارهٔ ۲۰هجرت چو به دست غصه بگذاشت مرا
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.